Reflexie

4 maanden later

Vandaag haal ik mijn kot leeg, morgen geef ik de sleutels terug aan HOAS. Ik verhuis naar Natascha, blijf daar nog een weekje, vrijdag komt Matthieu af, en een paar dagen later begint onze trektocht.

Het is allemaal zo dubbel. Ik wil geen goodbye zeggen. Morgenochtend gaat Theresa weg, maandag Fabian, en dan zelf goodbye zeggen aan Natascha, Andreas, Linda, Salla. Marika die me zo geholpen heeft met de thesis. De Duitse bende waar'k me ongeloofelijk goed mee geamuseerd heb, en pas achteraf merk je man ik ga die mensen missen.

Finland, je maakte me eenzaam, je leerde me nieuwe mensen kennen. Je leerde me vrienden voor het leven kennen. Je hebt me verdrietig gemaakt, omdat je zo verdomd ver ligt van al die lieve mensen thuis. Maar je hebt me ook laten lachen, de slappe lach gegeven tot ik bijna niet meer bij kwam.
Helsinki, je liet me helemaal verdwalen, maar toen ik dacht je te kennen, verraste je me weer, met een onbekende hoek. Je verwarde me met je onbegrijpelijke taal, tot ik van het Fins begon te houden, en hier en daar een woordje kon oppikken. Je mensen, ze leken eerst koud en afstandelijk, maar eens je ze beter leert kennen zijn het de warmste mensen ooit !
Je betoverde met je prachtige natuur, je sprookjesland waar ik zo graag in rondloop. Zelfs na 4 maanden verras je me telkens weer, dan springt er een eekhoorn uit een boom, vliegt een zwaan boven m'n hoofd, of gewoon, aan één van de 170 000 meren zitten, genieten van de natuur nog niet te veel vervuild door mensenhanden.

Ik zou nog veel reflexie kunnen schrijven, maar heb weer es nog zoveel te doen. Alleen nog dit: Suomi, rakastan sinua !